de pers....
"Welke toon uit de accordeon komt en welke uit de viool, het maakt niet meer uit......"
Vrijdagavond. De opening van de Uitmarkt.
Ik staar met open mond naar het podium. Daar staan een broer en zus met een accordeon en een viool de hele Dam plat te spelen. Klassieke muziek; in principe niks voor mij. Maar vanavond lijkt het perfect te passen. Hij is 20, zij is 17, wat ze doen is schier onmogelijk. Soms is de muziek zo subtiel dat het nauwelijks hoorbaar is, het publiek houdt zijn adem in omdat zelfs een zucht dit moment al kan verstoren. We zijn betoverd. Ik heb altijd een zwak gehad voor het onmogelijke. Daarom hou ik zo van topprestaties. In de sport, zeker. Maar ook in wetenschap, politiek, kunst.. you name it. Dus sta ik, op het gebied van klassieke muziek een analfabeet, nu aan de grond genageld. Af en toe kijken ze elkaar aan, broer en zus. Ik probeer die blik te doorgronden. Is het liefde? Een beroepsmatige blik? Verstandhouding, zoals je ziet bij twee vriendinnen die tegelijkertijd een langslopende lekker hapje spotten? Het lijkt meer. De muziek verbindt hen. Welke toon uit de accordeon komt en welke uit de viool, het maakt niet meer uit. Het is een emotie, en die zit gevangen in de kortstondige blikken die ze wisselen. De pijn van een zware toon, de euforie van een tempoversnelling, een vorm van communicatie die met geen pen te beschrijven valt. Het lijkt eindeloos te duren en volgens mij voelt niemand in het publiek de eerste druppels van het naderende noodweer. Dan botst een vrouw van middelbare leeftijd tegen me aan. Een warme walm alcohol strijkt langs mijn gezicht. Ze zwalkt, zoekt haar evenwicht en lijkt dan pas de muziek op te merken. Ze kijkt omhoog naar het podium en roept in mijn oor: “Verrek, het is toch veel te koud om in zo’n jurkje viool te gaan spelen?” Pats. De magie is weg. Tot het eind van het nummer kan ik alleen nog maar naar de blote armen van de violiste kijken. Ik vervloek de dame naast me, zij stal ‘mijn’ moment. Ondertussen daalt de regen steeds harder neer. Ik vloek binnensmonds. Nee, het is inderdaad geen weer voor een klassieke muziek in een jurkje.
VIVA